image

واکنش مالزی نویسان به انتشار مونوریل

8 Mar 2011

http://www.iranmalaysia.com/NewsPage/Page_67/18720.html

تاریخ انتشار: 24 آذر 1387

دنیای وبلاگ و سرعت اینترنت این رسانه را به وسیله‌ای برای کسب سریع اخبار و اطلاعات بدل کرده است. از این رو در جامعه چند ده هزار نفری ایرانیان مالزی حتی  انتشار نشریه‌ای متفاوت مانند مونوریل قبل از آنکه به صورت فیزیکی به دست مخاطبان برسد در اینترنت بازتاب می یابد. بعد از ظهر یکشنبه 6 روز پس از خروج چاپ اول مونوریل از چاپخانه با دوستان توزیع نشریه تماسی داشتیم. خوشحال بودند از استقبال مردم اما توزیع را چندان مطلوب نمی دانستند علت را در پراکندگی ایرانیان می دیدند و نبود مراکز تجمعی مانند باشگاه یا خانه فرهنگ هرچند می گفتند کسبه ایرانی و دانش‌جویان هم‌کاری خیلی زیادی برای توزیع مونوریل داشته اند. از طرفی ظاهرن مونوریل هنوز به ملاکا و پینانگ نرسیده اما توزیع آن در جوهور از روز دو شنبه آغاز می شود.

از این که بگذریم نگاهی به بازتاب انتشار مونوریل در وبلاگهای مالزی خالی از لطف نیست

سینا دیلی:

مجله مونوریل به نظر من کاری است بسیار حرفه ای که فقط و فقط ازسردبیری فردی باتجربه همانند اردوان روزبه برمیاید و لاغیر .

 

عکس مجله مونوریل

عکس از : مهمان ارجمند مژده جلالی

علاوه بر مطالب متنوع آن کوپن‌های تخفیف 500 رینگیتی که در آخر مجله قرار داشت توجه من و جلب کرد . می‌توانید با که با نشان دادن آن کپن‌ها به دانش‌گاه‌های مورد نظر از تخفیف پانصد رینگیتی آن استفاده کنید.

لازمه بگم که این مجله متنوع با عکس‌هایی از نفیسه مطلق و کارتونی از مانا نیستانی مزین است .

امیدوارم زود تر این مجله را ببینید و با خواندن مطالب متنوع آن لذت ببرید

نفیسه مطلق با عکس زیر تولد مونوریل را اعلام کرده:

پرتال همکاری ایرانیان مقیم مالزی ICIM چنین نوشته:

این مونوریل در ایست‌گاه اول هستش و می خواد که راه طولانی و ایست‌گاه‌های زیادی رو در این شرق دور طی کند.

مونوریل راه افتاده و قصد داره که یک اطلاع رسانی جامع و کامل برای ایرانی‌های شرق دور داشته باشه.

مونوریل می خواد نیازهای اطلاعاتی ایرانیان مقیم و توریستها رو به صورت کامل و در حد توان رفع کنه.

مونوریل می خواد بدون حاشیه و سیاست زدگی و بدون پرداختن وطرح مسایل بی فایده در خدمت جامعه ایرانی باشه.

مونوریل می خوادکه به شرکتها وصاحبان مشاغل مالزی کمک کنه تا خدمات خودشون رو خیلی بهتر به جامعه ایرانیان و در ابعاد وسیع‌تر به مردم منطقه معرفی کنند.

واقعن و قتی برای اولین بار مجله رو دیدم حیرت کردم , طراحی عالی- کیفیت چاپ- صفحه چینی عالی- مطالب متنوع و جالب.

احمد رضا دیلی: نکته بعدی چاپ مجله ای به نام مونو ریل هست که پیشنهاد میکنم توضیحات مبسوط را در سایت سينا ديلي بخوانید.از حق نگذریم واقا خوب کار کردن.

خبرنامه مالزی:

این مونوریل که در نوع خود کم نظیر به نظر می رسد با سرمایه گذاری یک ایرانی و با طراحی زیبا همزمان با عید قربان در مالزی آغاز بکار کرد و در حال حاضر بصورت رایگان و البته به زبان فارسی در دسترس ایرانیان ساکن مالزی قرارگرفته است. شاید آنچه بیش از طراحی آن جلب توجه می کند این است که یکی از قدیمی ترین ایرانی‌های مالزی نشین به عنوان اولین مسافر آن انتخاب شده است.

آنچه در ادامه می آید نگاهی است گذرا و البته تا حدودی منتقدانه بر مجله فارسی زبان منوریل که به تازگی در مالزی منتشر شده است و علیرغم هزینه بالای احتمالی برای چاپ به صورت رایگان در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

بر پیشانی این نشریه و درست در بالاترین سطر عنوان “نشریه ایرانیان مقیم مالزی، پیش شماره یکم، دسامبر 2008″ حک شده است.

کمی پایین‌تر اسم مجله با فونت تیتر و با ضرب آهنگی حرف به حرف با زمینه ی رنگارنگ نقش بسته است.

طرح کلی روی جلد که تقلیدی است از مجله تایمز نمایی نزدیک و عمودی از دسته ی یک چمدان مسافرتی تقریبن کهنه با چرم شیری رنگ است که قسمت‌های فلزی آن برای جلوگیری از زنگ زدگی و شاید هم برای زیبایی بیشتر با لایه ای براق و شفاف روکش شده که با تابش زاویه دار نور به جلد مجله خودنمایی می کند.

اولین تایپو یا همان غلط تایپی در طرح جلد در قسمت تگ چمدان روی جلد به چشم می خورد که در مقابل عبارت Nationality  یا ملیت به جای عبارت احتمالی Iranian , Malaysian به معنای ایرانی مالزیایی سه کلمه Iran , Persia , Malaysia آورده شده است.

در نیمه سمت راست روی جلد مجله عنوان چهار مطلب تا حدودی مهمتر آورده شده است که به ترتیب معرف مطالبی در حوزه ی اجتماع، فرهنگ، سیاست و هنر است.

در پایین‌ترین قسمت از زمینه جلد و در سمت راست بارکدی متفاوت با استاندارد ISBN که ویژه نشریات بین المللی است و با زیرنویس  *MONORAIL* چاپ شده است.

مجله را که آرام باز می کنید اولین چیزی که نگاه را به خود جلب می کند تصویر 6*4 مردی میانسال با نگاهی آرام و معنادار با ژاکتی قرمز و محاسنی قهوه ای به سبک اردوان روزبه خونمایی می کند که بیش‌تر به فیلسوفان سیاسی غربی شبیه است با کراواتی با گره فرانسوی.

با نگاهی به شناسنامه مجله مشخص می شود که این فرد همان سردبیر پر سرو صدای مونوریل است.

از اینجا به بعد خیلی سریع‌تر صفحات برگزیده این مجله رو برگ خواهیم زد.

طرح داخل جلد مجله به تبلیغ یکی از محصولات شرکت تویوتا اختصاص پیدا کرده که البته خدا می داند چقدر بابت اون وجه دریافت شده است.

دو صفحه بعد به معرفی بخش‌های مختلف مجله اختصاص پیدا کرده است و شاید بهترین نکته ای که در اون دیدم این بود که این مجله 72 صفحه منتشر شده است.

نخستین بخش مجله حاشیه ای است بر دیدار نخست وزیر و مقامات مالزی با مردم عادی در روز عید فطر که در بخش‌هایی به یک جامعه نویسی توصیفی نزدیک می شود و به قلم سردبیر به رشته تحریر درآمده است.

در متن این بخش و در بخش‌های بعدی مجله تمام کلماتی که از لحاظ زبانی دارای ساختار عربی و حاوی تنوین هستند به گونه ای متفاوت نگارش یافته تا شاید فارسی نویسی شده باشد که اشتباه بنظر می رسد چراکه یا نباید در نوشتارهای فارسی از کلمات عربی استفاده کرد یا اینکه اگر به هر دلیلی استفاده می شود نباید ساختار کلمه را دست‌کاری کرد. به عنوان مثال نوشتن کلمه ” تقریبا ” به شکل ” تقریبن ” برای امتناع از بکاربردن تنوین اشتباه است و شاید بهترین راه برای جلوگیری از بکاربردن تنوین در کلمه مذکور استفاده از ساختار معادل فارسی است آنگونه که در زیر آمده است :

به طور مثال = مثلن

دومین ایراد ظاهری که در اولین نگاه به صفحات بعدی مجله توجه من رو به خود جلب کرد درج عدد 47 به جای 12 در دوازدهمین صفحه بود در کنار اینکه بعضی صفحات حاوی شماره صفحه نمی باشد و در نگاهی دیگر هیچ یک از صفحات داخلی مشخصات مجله را در بر ندارد.

جالب ترین مطلب در بین صفحات متعدد مجله مونوریل مصاحبه با خانم الهه حشمتی یکی از قدیمی ترین ایرانی‌های ساکن مالزی است در عین جذابیت و تازگی مثل فیلم‌های سینمائی ایرانی و درست همون جایی که خواننده گرم خواندن مصاحبه هست و صفحه را برگ می زند تا ادامه مطلب رو بخونه نیمه کاره و بدون کلام آخر و از این جور چیزها تمام می شه و اساسی توی ذوق خواننده می خوره و یا اگر مصاحبه ادامه داره و قرار هست در شماره‌های بعد چاپ بشود بهتر بود حداقل یک عبارت “ادامه دارد” درج می شد.

کمی جلوتر در صفحه ای که به وبلاگ اختصاص داده شده پست‌هایی منتخب از وبلاگ مریمی آورده شده است که بهتر می بود اگر در کنار معرفی وبلاگ تصویری از نویسنده ی آن و شاید هم مصاحبه ای کوتاه چاپ می شد تا خواننده با شخصیت وبلاگ نویس بیش‌تر آشنا می شد.

ارایه کوپن تخفیف برای دانش‌جویان در زمان ثبت نام از ابتکارات مثبت دیگر مونوریل محسوب می شود که البته در راستای الگوی کاری سایت ایران ایندیا قرار گرفته و عمدتن دانش‌گاهها و کالج‌های خصوصی مالزی را در بر می گیرد.

صفحه زرد یکی از آخرین بخش‌های مونوریل است که اکثر مراکز مورد نیاز در مالزی از مراکز پلیس و بیمارستان‌ها گرفته تا مراکز ایرانی و خدماتی رو به همراه شماره تماس و وب سایت معرفی کرده است و از این منظر بسیار کاربردی به نظر می رسد.

به طور قطع بررسی همه بخش‌های مونوریل که بر اساس اطلاعات دریافتی تنها نشریه ی ایرانی به ثبت رسیده در مراجع قانونی مالزی است بویژه در بعد محتوایی در این مجال مقدور نیست ولی امید است که اهداف ذکرشده در مقدمه مجله در آینده با جدیت دنبال شود.

به عنوان آخرین نقد بر پیش شماره مجله مونوریل باید اضافه کرد که جای دیباچه ای به قلم مدیر مسوول آن یعنی پوریا آسترکی خالی بنظر می رسد.

مریمی که بخشهایی از وبلاگ مختصر و مفیدش در این شماره مونوریل منتشر شده است چنین نوشته:

1)بعضی وقتها با دیدن بعضی اثرها, با خودم فکر میکنم خدا موقع دمیدن روحش در بعضی آدم‌ها در گوششان یواشکی- بدون آنکه شیطان بشنود- گفته است
” برو ولی وای به حالت اگر کاری کمتر از حد عالی در زمین انجام دهی”

2) کار حرفه ای از روی طرح جلدش داد می زند.

3)مونوریل مجله ای بود که بلافاصله بعد از دیدنش به سختی جلوی خودم را گرفته بودم که به دوستم نگویم” اگر می شود مدتی ساکت باش, می خواهم مجله را بخوانم..”

وبلاگ این نیز بگذرد که معمولن نگاهی متفاوت به قضایای دور اطراف دارد نوشته است:

رفقای مالزی نشین این روزها شاهد رقابت مردان کسب و کار در مالزی هستند.
ایده‌های جدید… برنامه‌های متنوع و محصولات مختلف ایرانی پسند نتیجه این رقابت است. آنچه این وسط برای من قابل توجه بود حرفه‌ای گری برخی از این مردان کسب و کار است. خیلی از این افراد(تقریبن همه) کسب و کارهایی را که آغاز کردند کپی و ایده گرفته از کسب و کارهای ایرانیان دبی و آمریکا است. از رستوران زدن بگیر تا انتشار پیک تبلیغاتی و کنسرت. این وسط گاهی دعوایی سر لحاف ملا میشود و یا کل-کل‌هایی هم رخ میدهد که بی شباهت با دعواهای شبکه‌های تلویزیونی لس آنجلسی نیست.
نمیدانم چرا یاد دعوای شبکه تپش و آی-تی-ان افتادم…. زمان جام جهانی که علی‌رضا امیرقاسمی تلویزیون T3 را برای پخش فوتبال راه انداخت اما به دلیل قانون ماهواره‌هاتبرد از پخش مستقیم باز ماند و این موضوع دست‌مایه تمسخر شد… چندی بعد از آن مهستی مرد و شبکه تپش در یک اقدام غافلگیر کننده کل امتیاز پخش مستقیم مراسم تدفین را از خانواده متوفی خرید… دعوا دوباره شروع شد همه به امیر قاسمی بد و بیراه می‌گفتند اما او یک جریان حرفه‌ای را در شبکه‌های فارسی زبان آغاز کرده بود. نوروز سامسونگ را به هفت سین آورد و دیگر هیچ تبلیغی پخش نکرد. به روی فرش قرمز‌هالیوود رفت و برنامه‌های حرفه‌ای تهیه کرد.
امروز که مونوریل (مجله فارسی مالزی) را دیدم ناگهان احساس کردم یک مردِ کسب وکار حرفه‌ای دارد در مالزی عرض اندام می‌کند.

 
کلیدواژه ها: , ,

نظر شما چیست؟

image
image
image
image
image
image
image
image
image