image

سرمقاله شماره 2

10 Feb 2011

مونوریل شماره 2

http://monorail-kl.com/PostDetail.aspx?PID=198

اردوان روزبه

ardavan.roozbeh@gmail.com

بی‌تعارف باید بگویم شما با این استقبال از مونوریل کار ما را خیلی سخت کردید. شماره یک وقتی منتشر شد خودمان رفتیم سراغ مخاطب، افتخار کردیم که به دست خواننده، نشریه را دادیم. برای هر کدام از ما اوج شادی و ایجاز بود. بلخره مونوریل به دست آن‌هایی رسید که صاحبش بودند.

اقرار می‌کنیم که از استقبال شما شوری دو صد چندان برای ادامه کار در گروه دست اندر کار نشریه ایجاد شد و باعث شد در برنامه‌های آتی سعی کنیم خودمان را به سطح توقع خوانندگان‌مان نزدیک‌تر کنیم.

در ابتدا انعکاس مونوریل از وبلاگ‌ها بود. هر کدام از منظر و سلیقه خود به مونوریل نگاه کردند. حتا انتقاد‌ها هم بی‌محبت نبود. گویی دوستی به دوست دیگر سفارش می‌کرد که چه می‌خواهد و چه توقعی دارد. همه‌اش بر ‌دیده! یادتان هست؟ در شماره اول به شما گفتیم: می‌خواهید خوب باشد، همراه مونوریل شوید. مهم این نیست که از کدام ایستگاه، مهم همراهی‌تان است.
از شماره قبل تا این شماره با موجی از مطالب وارده روبرو شدیم. لازم دانستیم به همه آن‌ها بگوییم که باید یادمان باشد که برای مردم و برای دانستن بیشتر عموم فارسی‌زبانان مالزی می‌نویسیم؛ چیزی که شما هم بهتر از ما می‌دانید. مونوریل مخاطب عام دارد، پس اگر برای نشریه‌تان می‌نویسید یادتان نرود که زبان آن‌ها را فراموش نکنید.

در ماهی که گذشت:

یک؛ در روزهایی که گذشت ما بلندترین شب سال را داشتیم؛ یلدا. درست در روزهایی که کریسمس داشت از راه می‌رسید. راستی شما برای بلند‌ترین شب سال چه کردید؟ نیاکان ما که بی‌شک خرد‌ورزی سرشاری در وجودشان بوده است، بی‌حکمت خانواده را در بلندترین شب سال در کنار یکدیگر نمی‌خواندند. یلدا نقل حرف بزرگان است و حکمت تاریخی که در زندگی باید متبلور شود. حرف از ایرانیانی است که با رفتار‌ و کردارشان غرور تاریخی‌شان را به دیگران نشان می‌دهند، با گذشت و احترام متقابل. همان ایرانیانی که سپید و سیاه، ترک و فارس، غنی و فقیر در کنار هم بر سر یک خوان می‌نشستند.

دوم؛ علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را. خداوند رحمت کند مرحوم محمد حسین بهجت تبریزی را که بهشت برین را با مدح بزرگ مرد رفعت و حماسه برای خود خرید. عید غدیر تکرار باور بود. حدیث علی و انبان نان و فریاد در چاه. مردی که بی روی خوش او را کس ندید. راستی که علی، علی بود. به قول استاد بسم‌الهگ خان قوال پاکستانی: سرور کائنات و جان جهان علی علی. کاش غدیر را بی‌توشه گذر نکنیم.

سوم؛ میلاد پیامبر رحمت و شروع سال نو است. قرن‌ها پیش از این مریم فرزندی به دنیا آورد که به فرمان خدا بر خاک پدری نداشت و در گهواره سخن می‌گفت: از محبت و رحمت.

مژده‌ ای دل که مسیحا نفسی می‌آید…

و آخر این‌که؛ پیش شماره دوم مونوریل را در دست دارید. به حرف‌هایتان سعی کرده‌ایم گوش کنیم. شنونده باشیم و به مرور با قند شیرین انتقادتان کام دست‌اندر‌کاران مونوریل را شیرین کنیم. شادمانه‌ترین لحظات از آن شما باد. در این روزهای خوب از یاد دوستان فراموش شده، فراموش نکنیم. اگر دلگیری و کدورتی هست با رنگ محبت خوش‌رنگش کنیم و یادمان باشد، جامعه کوچک ایرانی ما در این سرزمین در سایه هم‌دلی به سامان خواهدشد… تا باد چنین بادا.

 
کلیدواژه ها: , ,

نظر شما چیست؟

image
image
image
image
image
image
image
image
image