image
به بهانه سال‌گرد تولد یک رسانه

«کوتاه هم‌راه دوستان بزرگ در کوچه»

9 Feb 2011

تاریخ انتشار: 11 آذر 1389

http://radiokoocheh.com/article/73386

اردوان روزبه/ رادیو کوچه

ardavan@koochehmail.com

وقتی سال‌گرد تولد می‌شود آدم می‌رود سراغ دوستان خوبش و بزرگ‌تر‌هایش دعوت‌شان می‌کند. می‌خواهد برایش از چیزهایی که می‌تواند در یک سال‌گرد و یا تولد مهم باشد، صحبت کنند.

یک دسامبر، افتخاری شد که سراغ دوستان خوب کوچه بروم. سراغ آدم‌هایی که با کوچه غریبه نبودند و نیستند.

شاید اگر می‌خواستم در خانه همه دوستان خوب کوچه را بزنیم خیلی زمان می‌برد. باید ساعت‌هایی را بر این برنامه می‌گذراندیم که احساس کردم این موجب آزار همین دوستان خواهد بود.

به این سان به نمایندگی از دوستان پر‌مهر رادیو کوچه به سراغ چهار نفر رفتم و از آن‌ها خواستم حس‌شان را به کوچه بگویند.

هر‌کدام گرفتار کارهایی بودند که به آن مشغولند اما دریغ نکردند. سراغ دوست مهربان «ایرج ادیب‌زاده» رفتم، روزنامه‌نگار در پاریس و هم‌کار در دورانی خوب. از او خواستم از کوچه بگوید. قرار شد هر چه بگوید منتشر کنیم و ما قول دادیم یک «میم» جابه‌جا نکنیم.

«علی افشاری» فعال دانش‌جویی و تحلیل‌گر سیاسی ایران در واشنگتن دو دقیقه از کوچه گفت و از این که شاید راه متفاوتی را کوچه آغاز کرده و چیزهایی از دلیل‌های تمایز آن با دیگران و بعد هم «محمد مصطفایی»، وکیل و فعال مدنی که اینک چندی است ترک ایران کرده. آدم مهربان و پر‌انرژی که حتا در بدترین زمان‌ها و در بین آن همه مشغله و گرفتاری و فشار روحی از یک اعدام زیر هجده سال حاضر شد گفت‌و‌گو کند و سر سوداییش را به تیغ نزدیک کند. او نیز نگاهش را به کوچه در این میان گفته است و در نهایت «عباس معروفی» با کلامی که همیشه انرژی‌بخش است. زیباترین جمله عباس معروفی در پایان گفته‌اش است: «من هم عضوی کوچک از خانواده کوچه‌ام» و من حیران از شکسته نفسی یک روزنامه‌نگار و نویسنده پر‌توان و پر‌مهر در آلمان.

سال دیگر کجا هستیم؟ سال دیگر هستیم یا نیستیم؟ مهم نیست. مهم این است که با تشویق دوستان کوچه پر‌قدرت و دل‌گرم ادامه خواهیم داد.

حرف‌های دوست‌های کوچه را از این جا ادامه بدهید:

علی افشاری گفت: «به نظر من کوچه سعی می‌کند سبک و راه جدید را در روزنامه‌نگاری ایران ادامه دهد. روزنامه‌نگاری که جانب‌دارانه به نفع اصل جریان دموکراسی‌خواهانه است. اما خود را در خدمت تبلیغ جریان و گروه خاصی قرار نمی‌دهد و بین رسانه‌ای که می‌خواهد سخن‌گوی جریان سیاسی باشد تا رسانه‌ای که از منظر حرفه‌ای به سیاست بپردازد، تمایز ایجاد می‌کند که به نظر من این برای رادیو کوچه نقطه‌ی قوت خوبی است.

محمد مصطفایی وکیل و فعال مدنی است که سال‌ها با او  در حوزه‌ی حقوق بشر و مدنی در تماس هستم. کسی که شناخته شده است. امروز ( 1 دسامبر) سال‌گرد رادیو کوچه است که رادیویی است دموکرات و تکثرگرا و حامی دموکراسی. نظر خود را در مورد کوچه بگویید.

من از تمام کسانی که رادیو کوچه را راه‌اندازی کر‌دند و فعالیت می‌کنند، تشکر می‌کنم.‌ خوش‌بختانه این رادیو توانسته است رسالت خود را به خوبی انجام دهد. و امیدوارم بیش‌تر تقویت شود. این رادیو و رسانه‌های مستقل صدای قربانیانی هستند که ماه‌ها و هر روزه صدای آن‌ها را از طریق شما‌ها می‌شنویم. امروز شهلا جاهد اعدام شد و فردا کس دیگری ‌را اعدام می‌کنند. این رسالت برعهده‌ی شما است که فکر می‌کنم در این مدت کوتاه به خوبی توانستید رسالت خود را به انجام برسانید. امیدوارم با توان و انگیزه‌ی بیش‌تری ادامه دهید تا بتوانید همین رادیو را در ایران داشته باشیم و صدای این رادیو و رادیوهای مستقل دیگر را در ایران بشنویم. نگذاریم حاکمانی که حقوق بشر را زیر پا می‌گذارند بیش‌تر از این دوام بیاورند و ناهنجاری‌های خود اضافه کنند. امیدوارم که در آینده شاهد موفقیت‌های بیش‌تری از شما باشیم.

ایرج ادیب‌زاده روزنامه‌نگار و هم‌راه ما در پاریس است. از او می‌خواهم بگوید در 1 دسامبر چه حرفی برای ما و رادیو کوچه دارد؟

من افتخار هم‌کاری با شما در رادیو زمانه را داشتم. با کار تو و کار رادیو کوچه در همین زمان کوتاه، آشنا هستم. می‌دانم رادیوی تازه پایی است که بین رسانه‌های مختل جای خود را باز کرده است. باوجود این‌که می‌دانم این کار مشکلات زیادی دارد. این چنین رسانه‌ها‌ باید از طرف آدم‌ها و ارگان‌های مختلف مورد حمایت قرار بگیرد که بتواند هدف و آرمان خود را پیاده کند.

اسم رادیو کوچه مقداری از هدف‌هایش را نشان می‌دهد. این‌که می‌خواهد سخن‌گوی مردم کوچه و خیابان باشد. همان چیزی که خیلی از رسانه‌ها زیاد به آن نمی‌پردازند و بیش‌تر به سراغ چهره‌ی سیاسی می‌روند. آن‌چه که در کوچه و خیابان و به عنوان افکار عمومی گفته می‌شود، خیلی اهمیت دارد. دولت‌ها و ارگان‌های مختلف به افکار عمومی اهمیت زیادی می‌دهند. و در مورد آن نظر‌خواهی می‌کنند.

در فرانسه که موضوع بالابردن سن انتخابات که پیش آمد چندین نظر‌خواهی از مردم شد و جالب بود در همان روزهایی که مردم برای رفتن به سر کار به خاطر اعتصاب چارچوب متروها و اتوبوس‌ها بسیار در تنگنا بودند، اما باز هم با تظاهرکنندگان ‌که این وضعیت را پیش آوره بودند هم‌راهی و حمایت می‌کردند.

رادیو کوچه می‌تواند در روزها، ماه‌ها و سال‌های آینده جای بیش‌تری باز کند. به‌خصوص که من نحوه‌ی کار آقای روزبه و هم‌کاران را به‌خو‌بی می‌شناسم. می‌دانم که در طول 24 ساعت هم‌چنان درگیر و در فکر این است که چه مسئله‌ای را‌ می‌توان مطرح کرد و با مردم کوچه و خیابان در میان گذاشت. من برای رادیو کوچه اهمیت زیادی قایل هستم و دست‌های خود را بیش‌تر روی کشورهای دیگر به‌ویژه ایران باز کند. اگر مسایل را از داخل ایران از رادیو کوچه بشنویم فکر می‌کنم‌ تازگی‌هایی دارد و می‌تواند هدف خوبی داشته باشد.

به سراغ عباس معروفی یکی از مهربان‌ترین یارهای کوچه رفتم که دل‌گرمی او همیشه برای ما قدرت بوده است. اگر نقدی و یا راه‌نمایی برای کوچه دارید بفرمایید.

سال‌گرد رادیو کوچه را به شما و شنودگان و دوست‌داران تبریک می‌گم. من فکر می‌کنم هر آدمی اثر انگشتی دارد که خاص خودش است. مهم این است که اثر انگشتانمان را چطور به دیوار جهان می‌زنیم و آن را ماندگار می‌کنیم. هر کسی هم می‌داند که چه کاری انجام داده است و چه کوله‌باری به دوش دارد و چقدر صادقانه بوده است. مردم ما به رادیو کوچه و رادیو کوچه‌ها، به زمانه، بی‌بی‌سی، صدای آمریکا، فردا و تمام رسانه‌ها خیلی احتیاج دارند. رسانه‌ها امروز بخشی کوچکی از هزاران نشریه‌ای است که در ایران توقیف و تعطیل شدند. کشور ما فاقد نشریه و نقد است. یک نویسنده‌ی جوان وقتی پا به عرصه بگذارد هیچ رسانه‌ای نیست که او را حمایت و نقد کند و کار او را ببیند. در تمام دنیا و تاریخ همیشه این‌طور بوده است که وقتی نویسنده‌ی مشهور، جوان و کسانی که می‌خواهند تازه شروع کنند، به عرصه می‌آیند به این نشریات و رسانه‌ها نیاز دارند. بخش مهمی از این جریان به وسیله‌ی جمهوری اسلامی به‌طور کلی حذف شده است. حتا در کشور ما نشریات زرد هم وجود ندارد در حالی که در کشورهای کمونیستی‌ انتشار نشریه جدی ممنوع بود. اما لااقل نشریات زرد وجود داشت که شایعه‌پردازی کند و نظر بدهد و چهره بسازد.

جمهوری اسلامی از هر چهره‌ای می‌ترسد. حکومت ایران (از رهبر تا تمام سران آن) محبوبیت هنرمندان، ورزش‌کاران و قهرمانان را برای خود می‌خواهند. جدای از این‌که جایزه و مهمانی می‌دهند، شب شعر ترتیب می‌دهند، شاعران و نویسندگان را دور خود جمع می‌کنند، اما وقتی قهرمانان با مدال‌ها از سفری بر می‌گردند مدال‌های ‌آن‌ها را می‌گیرند. در چنین شرایطی کار افرادی مانند شما‌، اردوان عزیز که رادیو کوچه را می‌گردانید با تمام مشکلات کار شما خیلی سخت است. هر رسانه جای ده‌ها رسانه را باید بگیرد. سختی‌های اقتصادی از یک طرف و در طرف دیگر فشار کاری است. به شما خدا قوت می‌گویم و به‌ترین‌ها را  برای شما و کشور سرسبز آزاد را برای مردم ایران آرزو می‌کنم. این رابطه برقرار است. ما باید کنار هم‌دیگر بایستیم. ما در کنار یک‌دیگر تعرف می‌شویم. چون دشمن مشترک و هزاران اندیشه‌ی خوب مشترک داریم. من هم خودم را یک عضو کوچک کوچه می‌دانم.

 
کلیدواژه ها: , , , , , , , ,

نظر شما چیست؟

image
image
image
image
image
image
image
image
image