image
وضعیت اسف‌بار پناه‌جویان ایرانی در اقلیم کردستان،

«اعتصاب غذای خانواده‌های پناه‌جوی ایرانی در اربیل»

8 Feb 2011

تاریخ انتشار: 07 مهر 1389

http://radiokoocheh.com/article/60134

اردوان روزبه / رادیو کوچه

ardavan@koochehmail.com

نزدیک به نه روز است که گروهی از پناه‌جویان ایرانی در خاک اقلیم کردستان در برابر دفتر سازمان ملل متحد دست به اعتصاب غذا زده‌اند. در واقع شروع این اعتراض توسط یکی از پناه‌جویان ایرانی به‌نام «محمد قمری طبسی» بوده. او به هم‌راه خانواده‌اش در برابر ساختمان سازمان ملل متحد در اربیل در اعتراض به سه سال و نیم بلاتکلیفی خود دست به اعتراض زده است.

پس از آغاز این اعتراض تاکنون چندین خانواده دیگر پناه‌جو به نشانه هم‌بستگی به این خانواده اعتصاب‌کننده پیوسته‌اند.

این در حالی است که سازمان ملل به درخواست وی هیچ پاسخی نداده است. از سال‌ها پیش تعداد زیادی از پناه‌جویان ایرانی وارد خاک عراق و به‌طور مشخص «اقلیم کردستان» که به نوعی دولتی مستقل به رهبر نچیروان بارزانی دارد، شده‌اند اما عموم این افراد در پرسه‌ای نفس‌گیر مجبور به انتظار هستند.

اینک عدم توجه به وضیعت این پناه‌جویان از سوی سازمان ملل متحد، روشن نبودن روند انتقال به کشوری سوم برای اسکان، نبود امکانات حمایتی و از سویی عدم توجه و رسیدگی دولت اقلیم به شرایط این پناه‌جویان اعتراض آن‌ها را بر‌انگیخته است. اگرچه که در سال دوهزار و چهار نیز نزدیک به دویست نفر از پناه‌جویان در این اقلیم دست به اعتراضی چند ماه زدند که نتیجه‌ای در‌بر نداشت.

آقای طبسی که به هم‌راه خانواده‌اش اعلام کرده است تا حصول نتیجه به این اعتصاب غذا ادامه خواهد داد، به رادیو کوچه گفت: «سه سال و نیم است که در بلاتکلیفی به‌سر می‌بریم. این در حالی است که سازمان ملل حتا روشن نمی‌کند برنامه انتقال به کشور دیگر چیست. از سویی اختلاف زبان و مسایلی دیگر باعث شده است که این‌جا پناه‌جویان ایرانی نتوانند کار مناسبی برای گذران زندگی بیابند.»

این پناه‌جوی ایرانی در اربیل هم‌چنین ادامه می‌دهد: «اگرچه دولت اقلیم کردستان نه بر علیه ما و نه برای ما کاری نمی‌کند اما ما برای خریدن یک سیم کارت موبایل دو دلاری هم نمی‌توانیم اقدامی‌کنیم.»

لازم به یاد‌آوری است که چندی پیش نیز رادیو کوچه در گفت‌و‌گویی با یکی از پناه‌جویان ایرانی در اقلیم کردستان به وضعیت اسف‌بار این پناه‌جویان اشاره کرده بود. در این شرایط مجامع بین‌المللی به وضعیت بلاتکلیف این پناه‌جویان ایرانی که شامل پناه‌جویان فارس، کرد و دیگر قومیت‌های ایرانی هستند توجهی نشان نمی‌دهند.

برخی از آگاهان عدم توجه دولت اقلیم کردستان و دفتر سازمان ملل در این اقلیم را ناشی از پیمان‌های پشت پرده بین این دولت و دولت جمهوری‌اسلامی می‌دانند که فرصت‌سازی برای مخالفان دولت ایران در اقلیم کردستان نشود. این در حالی است که به اظهار برخی شاهدان محلی هنوز تعدادی از نیرو‌های امنیتی ایران در این اقلیم رفت‌و‌آمد می‌کنند. پناه‌جویان ایرانی در اقلیم کردستان بارها در خصوص عدم امنیت، نبود امکان کار برای امرا‌رمعاش، نبود پروسه روشن سازمان ملل در خصوص انتقال به کشور سوم و طولانی و نفس‌گیر بودن این مسیر در اقلیم کردستان هشدار داده بودند.

گفت‌و‌گوی اردوان روزبه با محمد قمری طبسی اعتصاب‌کننده ایرانی که به هم‌راه خانواده‌اش در برابر دفتر سازمان ملل به نشانه اعتراض مستقر شده است را از این‌جا پی‌گیری کنید:

همه در جریان هستند که این‌جا چه شرایطی دارد. به دلیل این‌که یو.ان فعالیتی انجام نمی‌دهد، من حدود هشت روز پیش دست به اعتصاب غذا زدم و به هم‌راه خانواده‌ام( خانم و پسرم) در این‌جا تحصن کردیم. بعد از آن هم‌وطنان کرد هم اضافه شدند. امروز که هشتمین روز است ما در این‌جا هستیم نزدیک شش خانواده در این‌جا تجمع کردند. در این مدت با مشکلاتی هم مواجه شدیم‌. مانند این‌که نگه‌بان یوان به ما بی‌احترامی کرد و به ما فحاشی کردند. پلیس امنیت آمد و ما را برد که دوباره آمدیم.

شما در کدام شهر هستید و مسایلی که باعث شده شما و خانواده‌تان اعتصاب غذا کنید چه نکته‌ای است؟ وقتی به بی‌توجهی یوان اشاره می‌کنید منظورتان چه کاری است که انجام نمی‌دهد؟

ما در در شهر اربیل مقابل دفتری که متعلق به یوان هست قرار داریم. یوان این‌جا هیچ فعالیتی نمی‌کند. حداقل خواسته‌ی ما این است که بعد از حدود چهار سال که در این‌جا هستیم قبولی پناهندگی خود را بگیریم و به  کشور مهاجر‌پذیر انتقال پیدا کنیم.

چه مدت است که شما در عراق هستید و به چه علت در عراق پناه‌جو شده‌اید؟

من سه سال و نیم است که در عراق هستم. به‌علت پرونده‌ای که دارم که شامل اقدام علیه امنیت ملی، فعالیت علیه نظام، تماس با رادیو و تلویزیون بیگانه و عناصر ضد انقلاب است، به عراق آمدم. فعالیت من در داخل ایران به صورت خبری، گزارش، عکس بوده. یکی از نمونه کارهای من هم عکس‌های مربوط به خاوران و کشتار سال 67 بود که  برای  تلویزیون‌های ماهواره‌ای بیرون فرستاده بودم. آخرین حکمی که داشتم پنج سال تعلیقی بود که به تعزیری تبدیل شد و مجبور شدم از کشور خارج شوم و به عراق بیایم.

در این سه سال و نیمی که در عراق هستید نحوه‌ی برخورد اقلیم خود‌مختار کردستان عراق و دولت آن با پناه‌جویان ایرانی چه‌طور است؟

دولت اقلیم نه کاری برای ما انجام می‌دهد و نه مشکلی ایجاد می‌کند و در واقع در یک بلاتکلیفی هستیم.  حق و حقوقی نداریم. حتا توان خرید یک سیم کارت دو دلاری به نام خودمان را نداریم. باید یک عراقی پیدا کنیم و سیم کارت را به‌نام او کنیم تا بتوانیم استفاده کنیم. در صورتی که ماموران اطلاعات به عنوان تاجر، کارمند، برگزاری نمایش‌گاه عکس با پاسپورت به این‌جا می‌آیند و هیچ مشکلی ندارند و اگر هر سندی را بخواهند به نامشان بزنند هیچ مشکلی ندارند.

افرادی که سه یا چهار بار آمدند گفتند که اعتصاب شما در این‌جا بی‌فایده است چرا که کسانی بودند که شش ماه در این‌جا تحصن کردند و نتیجه نگرفتند. بنابراین شما هم نتیجه‌ای نخواهید گرفت

تعداد خانواده‌هایی که در اعتصاب غذا هم‌راه شما شده‌اند چند نفر هستند؟

در اعتصاب غذا فقط من هستم اما شش خانواده در این‌جا تحصن کرده‌اند.

آن‌ها هم از کردهای ایران هستد یا فارس هستند؟

کردهای ایران هستند.

وضعیت پناه‌جویان کرد و غیر‌کرد کاملن برابر است؟

نمی‌توان گفت برابر است. هم‌زبانی با حکومت این‌جا یکی از امتیازها است. جزو احزاب بودن در هنگام بروز مشکلات هم یک کمکی است.  اما مشکلاتی هم دارند. احزاب این‌جا مانع خروج کردهای عراق از حریم کردستان می‌شوند. هر کردی که به این‌جا می‌آ‌‌ید، احزاب از سازمان ملل هزینه‌ای دریافت می‌کنند. خروج کردها از عراق دو ضرر برای احزاب دارد. یکی از نظر مالی است و دیگر این‌که جمعیت آن‌ها کم می‌شود و به ضرر تبلیغاتی است که می‌خواهند انجام دهند.

فارس‌ها مشکل زبان دارند. از حقوقی که احزاب دارند بهره‌مند نمی‌شوند. مگر این‌که افرادی در خارج از کشور با احزاب کرد تماس بگیرند و آن‌ها را حمایت کنند و کارهایشان را انجام دهند. مشکل فارس‌ها نسبت به کردها بیش‌تر است.

در طول سه سال و نیم گذشته یو‌ان هیچ اقدامی در رابطه با پرونده‌ی شما انجام نداده است و شما در وضعیت بلاتکلیف هستید؟

سه‌ سال ‌و نیم که خود را به یوان معرفی کردم مشکلاتی حادی را برای خانواده‌ها‌ی کرد ایرانی در آن‌جا دیدم. افرادی بودند که رفته بودند و همسر و فرزنداش در این‌جا مانده بودند. من با دیدن این مشکلات اعتراض کردم و همین باعث شد پرونده‌ی من در این‌جا بماند و آقای عبداله گفت: «من کاری می‌کنم که نتوانی از این‌جا خارج شوی.» بعد از آن هم با وجود تمام کارهایی که کردیم اما نتوانستیم پرونده‌مان را پیش ببریم.

آیا در هشت روز گذشته اتفاقی برای شما افتاده است. آیا اعتصا‌ب غذای شما را کسی از سازمان ملل جدی گرفته است یا خیر؟

ما در این‌جا ارتباطی نداریم که بدانیم در چه وضعیتی است. افرادی که سه یا چهار بار آمدند گفتند که اعتصاب شما در این‌جا بی‌فایده است چرا که کسانی بودند که شش ماه در این‌جا تحصن کردند و نتیجه نگرفتند. بنابراین شما هم نتیجه‌ای نخواهید گرفت. می‌گویند در سال 2004 یا 2002 دویست خانوار در این‌جا تحصن کردند و هیچ نتیجه‌ای نگرفتند.

 
کلیدواژه ها: , , , , , , ,

نظر شما چیست؟

image
image
image
image
image
image
image
image
image