image

سخنرانی در مرکز فرهنگی ایرانیان واشینگتن

3 Feb 2011

لینک صفحه معرفی سخنران های مرکز فرهنگی ایرانیان واشینگتن

آن‌چه در پی می‌آید سخن‌رانی «اردوان روزبه» روزنامه‌نگار و مدیر «رادیو کوچه» در بین ایرانیان فرهنگی شهر واشنگتن در کانون «دوست‌داران فرهنگ ایران» در تاریخ 22 آگوست 2010 برابر با 31 شهریور است:

از 22 خرداد سال گذشته به این سو، ارتباط نزدیک و هم‌دلی چشم‌گیری بین رسانه‌های خارج از کشور و درون کشور ایجاد شده است.

اردوان روزبه می‌گوید: «در بی‌بی‌سی و صدای آمریکا پول به حد کافی هست اما به درستی خرج نمی‌شود.»

روز دوشنبه 22 آگوست اردوان روزبه روزنامه‌نگار و تهیه‌کننده‌ی برنامه‌های رادیویی‌، مهمان سخن‌ران کانون دوست‌داران فرهنگ ایران در واشنگتن بود و درباره‌ی «رسانه‌های برون‌مرزی» برای علاقه‌مندان سخن گفت.

این نشست در محل همیشگی برگزاری برنامه‌های سخن‌رانی کانون در دبیرستان جیمز مدیسیون، وی‌ینا، ویرجینیا، برگزار شد و «شهره عاصمی» مسوولیت اداره‌ی جلسه را بر عهده داشت.

شهره عاصمی در آغاز به معرفی سخن‌ران پرداخت و گفت: «‌اردوان روزبه متولد 1348 در شهر بجنورد است و در رشته‌ی روزنامه‌نگاری و عکاسی تحصیل کرده است. وی هم‌چنین دوره‌هایی را نیز در زمینه‌ی مدیریت‌ رسانه،‌ چندرسانه‌ای، خبر، تارنماهای‌ خبری آنلاین، عکاسی برای مطبوعات، مصاحبه، شهروندخبرنگاری و تهیه‌کنندگی رادیویی در انگلیس، هلند، دانمارک و ایران گذرانده است. او از سال 1367 در سرویس اجتماعی روزنامه « قدس» به‌طور رسمی گزارش‌گری اجتماعی را آغاز کرده است.

رییس جلسه افزود: «سخن‌ران برنامه‌ی امشب در سال 1370 جزو تیمی بود که اولین شماره‌های روزنامه‌ی توقیف شده‌ی «توس» را منتشر کرد. پس از آن در سال 1371 او به روزنامه‌ی «خراسان» پیوست و توام با آن سردبیر هفته‌نامه‌ی «خاوران» بود. راه‌اندازی نشریه‌ی «مونوریل» به زبان فارسی در مالزی نیز از جمله فعالیت‌های او است.»

شهره عاصمی در ادامه‌ی معرفی سخن‌ران اظهار داشت: «سردبیری هفته‌نامه‌ی‌‌ «تعطیلات»، «خبرنگار»، «نخست»، ماه‌نامه‌ی «آسیب‌شناسی مرور»، و برپایی پنج نمایش‌گاه عکس نیز در کارنامه ی فعالیت رسانه‌ای اردوان روزبه به چشم می‌خورد. وی در تابستان 2006 میلادی به گروه هم‌کاران «رادیو زمانه» پیوست و تا پاییز 2009 از برنامه‌سازان آن رادیو بود. آقای روزبه در سپتامبر 2009 «رادیو کوچه» را راه‌اندازی کرد. این رادیو در حال حاضر در حوزه‌های فرهنگ، اجتماع، اندیشه، سیاست و خبر فعال است.»

رییس جلسه آن‌گاه از سخن‌ران دعوت کرد که گفتار خود را آغاز کند.

در بی‌بی‌سی و صدای آمریکا پول به حد کافی هست اما به درستی خرج نمی‌شود

اردوان روزبه نخست به ارایه‌ی دو خبر پرداخت و ضمن اعلام این‌که در زندان‌های جمهوری اسلامی هر هفته در روزهای چهارشنبه حکم اعدام زندانیان اجرا می‌شود، اظهار داشت که در طول چهار هفته‌ی گذشته در هر نوبت بین 50 تا 70 نفر در مشهد اعدام شده‌اند و این در حالی است که در ایران به هیچ وجه نمی‌شود در این مورد مطلبی در رسانه‌ها نوشت.

خبر دومی که وی به آن پرداخت موضوع دزدی مسلحانه در ‌شانزدهم مرداد ‌89 برابر با هفتم آگوست 2010 از یک طلا‌فروشی در مشهد بود که در جریان آن دزدان ضمن قتل پنج نفر که در طلافروشی حضور داشته‌ا‌‌ند کلیه‌ی اجناس مغازه را دزدیده‌اند. این روزنامه‌نگار سپس توجه حاضران را به این نکته جلب کرد که مغازه‌ی مذکور در چند قدمی مرکز گشت و ارشاد و نزدیکی کنسول‌گری پاکستان قرار دارد و عدم واکنش ماموران انتظامی سوال‌برانگیز است و در این مورد هم به جز یک خبر مختصر در یکی از رسانه‌های محلی، مطلبی اجازه‌ی نشر نیافته است.

اردوان روزبه آن‌گاه اظهار داشت که نقش رسانه‌ی برون‌مرزی این است که «در شرایطی که در ایران ممنوعیت خبر‌رسانی وجود دارد با اتکا به آگاهی‌هایی که از درون مرز به دست می‌آید، از جمله از طریق افرادی که با یک قلم و یک دوربین کوچک هر اتفاق مهمی که در خیابان‌های ایران روی می‌دهد را گزارش می‌کنند، خبر را در اختیار مردم درون مرز قرار دهد. به نظر می‌رسد ما باید وارد این بحث شویم که رسانه‌های برون مرزی در این مورد چه نقشی را بازی می‌کنند.»

مدیر «رادیو کوچه» سپس وضعیت رسانه‌های فارسی زبان برون‌مرزی در دوران بعد از انقلاب اسلامی را با تفکیک سه دهه‌ی پشت سر گذاشته مورد بررسی قرار داد و گفت: «دهه‌ی شصت را می‌توان دهه‌ی رسانه‌های کاغذی و زبان‌به‌زبان دانست که دارای محدوده‌ی کوچک است و مخاطبینش ایرانیان خارج از کشور بودند. گاهی برخی از این نشریات به ایران می‌رسید و بالطبع با دلهره دست‌به‌دست می‌گشت. در دهه‌ی هفتاد این رسانه‌ها با تغییر روی‌کردهای تکنولوژیک وارد دوره ی رسانه‌های تصویری شدند و از طریق ماهواره‌ها و آنتن‌ها به خانه‌های مردم راه یافتند. پیش از آن کم‌تر کسی باور می‌کرد که روزی رسانه‌های ماهواره‌ا‌ی ایجاد شوند. این رسانه‌ها در هر حال برای همه جذاب ‌قابل بحث بودند زیرا فراتر از عمل‌کرد و دست‌رس نظام سرکوب و کنترل قرار داشتند و بعد از 16 سال پاسخ‌گوی نیاز مردم بودند. به خصوص از این لحاظ که کسی برای صاحب برنامه باید و نبایدی تعیین نمی‌کرد.»

وی در ادامه‌ی سخنان خود به دهه‌ی 1380 پرداخت و اظهار داشت: «در دهه‌ی هشتاد بسترهای اینترنتی به‌وجود آمد و در نهایت با ظهور رسانه‌های مبتنی با وب مواجه شدیم. به عبارتی می‌توان گفت در دهه‌ی 60 صاحبان رسانه‌ها باید محتوا ساز خوبی در اختیار می‌داشتند، در دهه‌ی هفتاد باید ابزار گران‌قیمتی می‌داشتند ولی در دهه‌ی هشتاد درها باز شد و هر‌کس می‌توانست حرفش را به راحتی بزند و هر گروهی توانست با استفاده از این امکانات راحت‌تر حرف و سخن خود را به ایران بفرستد.»

اردوان روزبه مرحله‌ی سوم یعنی دهه‌ی هشتاد را شامل دو بخش دوران دولت موسوم به اصلاحات و سر کار آمدن دولت احمدی‌نژاد دانست و در توصیف شرایط در دولت احمدی‌نژاد گفت: «در این دوره نه تنها کارت تازه‌ی خبرنگاری صادر نمی‌شود بلکه کارت‌های خبرنگاران قدیمی هم تمدید نمی‌شود. تیم‌هایی تشکیل می‌شود که مطبوعات را هر روز بخوانند و نکات حساس را به مقامات اطلاع دهند. هرچند فرآیند نظارت رژیم بر مطبوعات از سال‌های 82 و 83 شروع شد ولی از سال 1384 جدی‌تر و پررنگ‌تر شد. و بودجه‌ای تحت عنوان تهاجم فرهنگی در نظر گرفته شد. در همین زمینه حتا دفاتر بسیج در مدرسه‌ها تشکیل شده که هدف آن کنترل فعالیت‌های جنبی دانش‌آموزان است. تا تعیین کنند چه افرادی می‌توانند در آینده برای رژیم خطرناک باشند.»

عضو فعال جامعه‌ی رسانه‌های برون‌مرزی در ادامه‌ی سخنان خود به موضوع سرکوب ‌بعد از انتخابات دوره‌ی دهم اشاره کرد و اظهار داشت: «بعد از 22 خرداد سال گذشته دستگیری‌ها آغاز شد. آدم‌ها به صورت هدف‌مند دستگیر شدند. شخصی مثل «احمد زیدآبادی» هم که گرچه در حرکت مدم در خیابان‌ها حضور نداشت، دستگیر شد. در این‌جا من یک رویداد کاملن تازه در رسانه‌های خارج از کشور می‌بینم. در هیچ دوره‌ای من چنین ارتباط نزدیک بین رسانه‌های خارج از کشور و درون کشور نمی‌دیدم. پیش از این اگر قصد داشتیم با مردم با در مورد مسایل کاملن غیر‌امنیتی مصاحبه کنیم، مردم حاضر به این کار نبودند زیرا اعتماد نداشتند. ولی بعد از انتخابات دوره‌ی دهم این اعتماد ایجاد شد و مردم دیدند که برون‌مرزی‌ها هم مانند آن‌ها و با آن‌ها هستند.»

سخن‌ران افزود: «امروزه «بی‌بی‌سی»، «رادیو فردا»، «رادیو فرانسه» و… مشکلی با ارتباط با مردم درون ایران ندارند. زیرا رسانه‌های خارجی نشان داده‌اند با مردم هستند. بعد از انتخابات 22 خرداد سال گذشته روزنامه‌نگاران بسیاری از ایران خارج شده و جذب رسانه‌های خارج از کشور شده‌اند و مردم می‌بینند که آن روزنامه‌نگاران به عقاید خود پای‌بند هستند.»

آقای روزبه در بخش دیگری از سخنان خود به موضوع لزوم به‌روز شدن رسانه‌های خارجی پرداخت و با اشاره به این‌که خبرهایی که در بی‌بی‌سی گذاشته می‌شود حداکثر تا پانزده ساعت، تاخیر گزارش دارند، از این رسانه‌ها با عنوان «رسانه‌های دایسناسوری» نام برد.

وی در ادامه‌ی سخنانش از «رادیو زمانه» که خود چند سالی در آن به کار اشتغال داشته است نام برد و گفت: «رادیو زمانه با بودجه‌ای که پارلمان هلند در اختیارش نهاد شروع به کار کرد. ولی امروز روبه نزول است و این باعث شده مشابه رادیو زمانه و رسانه‌های دیگر شروع به کار کنند. به حدی که امروز آن‌قدر رسانه وجود دارد که باور نمی‌کنید چقدر و چطور این همه رسانه خبرها را جابه‌جا می‌کنند.»

سخن‌ران هم‌چنین موضوع درستی خبر را پیش کشید و اظهار داشت: «یکی از مهم‌ترین مسایل لزوم دقت کافی و اطمینان بالا از صحت اخبار و اطلاعات است. نکته‌ای که باعث نگرانی است، اطلاعات غلطی است که توسط برخی رسانه‌ها اریه می‌شود. کثرت رسانه‌ها این خطر را دارد که بخشی از آن‌ها بدون اطلاع کافی به انتشار مطالبی دست بزنند که نادرست است.»

اردوان روزبه سپس این پرسش را مطرح کرد که «آیا صدای آمریکا با وجود گستره‌ی مخاطبان و توجهی که مردم به آن نشان می‌دهند توانسته همه‌ی اقشار مردم در ایران را زیر پوشش خود قرار دهد و نیازهای رسانه‌ای آن‌ها را بر‌طرف سازد؟»

وی در ادامه در مورد تاسیس رادیو کوچه گفت: «من چون به بخشی از رسانه‌ها مشکوک بودم و فقط به خودم اطمینان داشتم، رادیو کوچه را راه انداختم.»

تعریف رسانه بر اساس اصول مدیا مجموعه‌ی ابزارهایی است که با کنار هم گذاشتن اخبار و اطمینان از درستی و صحت آن، موضوع را به صورت خبر در اختیار عموم قرار می‌دهد. وقتی هم می‌گوییم با صحت و دقت و سرعت یعنی این که یک رسانه حق ندارد در  خبر دست ببرد و نیز هر شایعه‌ای را منتشر کند‌ بر این پایه اگر چهار بچه مدرسه‌ای روزنامه دیواری درست کنند، موضوع بحث ما نیست

این روزنامه‌نگار باتجربه، آن‌گاه به موضوع کوشش‌های دولت جمهوری‌اسلامی برای اختلال در امر ارتباط رسانه‌ها با مردم پرداخت و خاطر‌نشان کرد: «در وزارت اطلاعات ستادهایی برای کنترل سایت‌ها تشکیل شده است. زیرا اتصال جریان خارج از کشور و داخل کشور برای رژیم مهم است و نظام می‌خواهد با ابزاری قوی مانع اتصال برون مرز با درون شود. در این راه از ابزارهای گوناگونی بهره می‌برد. از جمله یک رسانه‌ی تلویزیونی به نام «فارسی وان»، که به گمان من یکی از ابزارهای رژیم در خارج از کشور است. پیش از این در بحبوحه‌ی دهه‌ی شصت و جنگ با عراق هم سریالی به نام «اوشین» از تلویزیون جمهوری‌اسلامی پخش می‌شد که تنها زمان تجمع خانواده‌ها بود. من گزارش محرمانه‌ای از نیروی انتظامی را دیده‌ام که هنگام پخش این سریال موارد سرقت، جرایم رانندگی، دعوا و چاقوکشی کاهش می‌یافت. حتا برنامه‌های بعد از نماز و افطار به تعویق می‌افتاد.»

سخن‌ران اضافه کرد: «پس از آن بود که این یک رسم شد و مردم عادت کردند و در ماه رمضان هر سال، سریال‌های کم‌مایه‌ای را که به نمایش گذاشته می‌شود، نگاه می‌کنند که در روزهای آخر ماه رمضان داستان آن‌ها به‌طور سر‌هم‌بندی به پایان می‌رسد. بر همین تجربه و پایه من جریان «فارسی وان» را مشکوک می‌دانم و خبر دارم که شرکت‌های پر‌قدرتی در مالزی در سرمایه‌گذاری و اداره «فارسی وان» دخیل بوده و سرگرم خرید فیلم‌ها و دوبله آن‌ها هستند. به‌طوری که سریال‌های بی‌محتوا، طولانی و مروج فرهنگ برهنگی با دوبله سخیف خیلی در ایران جا افتاده است.»

اردوان روزبه سپس یادآوری کرد: «در زمانی که از سویی احکام اعدام در ایران در ابعاد هفته‌ای پنجاه، شصت نفر اجرا می‌شود و از سوی دیگر لایحه شرم‌آور خانواده در مجلس مطرح است، متاسفانه برای مردم ما مهم است که قهرمان فلان سریال با فلان زن هم‌بستر می‌شود یا نه‌. و در شرایطی که «بی‌بی‌سی» نمی‌تواند هنگام سانسور و فیلترینگ به‌سرعت کانال خود را عوض کند «فارسی وان» به‌راحتی دریافت می‌شود‌، تا جایی که «مطهری» نماینده راست‌گرای مجلس اعتراض کرد که چرا «بی‌بی‌سی» سانسور می‌شود ولی«فارسی وان» نمی‌شود.»

وی در بخش آخر سخن‌رانی خود نتیجه‌گیری کرد که «‌وظیفه خطیری بر عهده رسانه‌ها‌ی برون‌مرزی است. اگر ما صحبت از رسانه می‌کنیم، مهم‌ترین خطری که آن را تهدید می‌کند این است که سو‌ جهت داشته باشد. رسانه باید بتواند ارتباط خودش را با داخل کشور برقرارکند و این ارتباط دراز‌ مدت باشد و این وحدت و هماهنگی امر میمون و مبارکی است که باید آن را حفظ کرد و‌‌گرنه بار دیگر شاهد این امر خواهیم بود که درون مرزی‌ها بگویند که شما خارج‌نشینان و برون‌مرزی‌ها خبر از درد ما ندارید.» پس از آن‌که اردوا‌ن روزبه سخنان خود را به‌پایان رساند. از سوی رییس جلسه اعلام زمان استراحت‌ شد و کسانی که مایل به طرح نظرات و پرسش‌های خود بودند برای تعیین نوبت ثبت نام کردند.

نخستین فردی که در نیمه دوم برنامه برابر میکروفن قرار گرفت پرسید: «‌آیا هیچ نوع کار آماری در مورد تاثیر رسانه‌های برون‌مرزی در ایران صورت گرفته است یا نه؟ و نیز آیا رادیو‌ها و تلویزیون‌های پر‌شنونده و بیننده مانند «بی‌بی‌سی» و «صدای آمریکا» دارای این تکنولوژی هستند. که مشخص شود چند نفر از برنامه‌های آن‌ها استفاده می‌کنند‌؟» پرسش بعدی این فرد در مورد امکان تکنولوژی استفاده از اینترنت بدون سانسور بود. اردوان روزبه در پاسخ اظهار داشت: «‌آمارهایی در مورد تاثیر رسانه‌های ‌برون‌مرزی به صورت نمونه‌های آماری گرفته شده، ولی مشمول نیست و جدی‌ترین این آمارگیری‌ها هم توسط خود نظام صورت گرفته است. ولی من به نمونه‌های آماری اعتماد ندارم.

در مورد آمار مراجعه‌کنندگان به یک رسانه هم باید بگویم در مورد رسانه‌هایی که از طریق وب پخش می‌شوند، می‌توان تعیین کرد که چند نفر آن را کلیک کرده‌اند. ولی وقتی به صورت ماهواره است مشخص نیست. برای مقابله با سانسور هم دیش‌های جدید کوچک‌تر شده است، ولی به خاطر آن‌که تنظیم سختی دارد و سرویس ماهانه آن حدود ‌150 دلار است استفاده از آن در ایران عمومیت چندانی نیافته است.»

فرد دیگری اظهار داشت: «رسانه‌های برون مرزی موفق نبوده‌اند. ما حدود پنجاه برنامه تلویزیونی از طریق ماهواره و چهل تلویزیون در اینترنت داریم. ولی اکثر آن‌ها بیننده ندارند. در ایران غیر از برنامه‌های «صدا‌ی آمریکا» و یکی دو تلویزیون لوس‌آنجلسی دیگر تلویزیون‌ها بیننده ندارند. دلیل آن هم این است که افراد حرفه‌ای را به کار نمی‌گیرند و این امر هم خود معمول بودجه آن‌ها است. به نظر شما چه راه‌کاری وجود دارد که با توجه با شرایط بحران اقتصادی که گریبان‌گیر همه بخش‌های آمریکا شده و دامنه منفی آن به رسانه‌ها هم کشیده شده است، بتوان به یک تلویزیون معتبرو مناسب دست یافت‌؟»

سخن‌ران پاسخ داد: «تعریف رسانه بر اساس اصول مدیا مجموعه‌ی ابزارهایی است که با کنار هم گذاشتن اخبار و اطمینان از درستی و صحت آن، موضوع را به صورت خبر در اختیار عموم قرار می‌دهد. وقتی هم می‌گوییم با صحت و دقت و سرعت یعنی این که یک رسانه حق ندارد در  خبر دست ببرد و نیز هر شایعه‌ای را منتشر کند‌. بر این پایه اگر چهار بچه مدرسه‌ای روزنامه دیواری درست کنند، موضوع بحث ما نیست.

بحث من درباره رسانه‌های جدی‌تر است. امروزه تلویزیون‌های یک نفره و وب‌لاگ هم وجود دارد که برخی از این‌ها جدی‌تر از تلویزیون‌هایی با بودجه کافی و افراد بسیار هستند‌. باید دید این 50 کانال تلویزیون ماهواره‌ای و 40 تلویزیون دیگر کدامشان حرفه‌ای عمل می‌کنند‌. ما امروز حدود صد هزار وب‌لاگ‌نویس داریم ولی آیا می‌توانیم بگوییم صد هزار خبرنگار و روزنامه‌نویس داریم؟»

روزبه افزود: «‌در مورد بودجه هم باید بگویم در سال‌های گذشته بودجه زیادی برای این کار تخصیص داده شده است. ولی باید دید این بودجه در کجا خرج شده است. می‌توانم بگویم اکثرن در محل‌های غیر‌قابل بازگشت خرج شده است. این تلویزیون‌ها نه برنامه دارند و نه دید دراز مدت. راه‌کار بیرون رفتن از این شرایط این است که رسانه‌های دایناسوری در برنامه خود تجدید‌نظر کنند. پول و بودجه در «بی‌بی‌سی» و «‌صدای آمریکا» به حد کافی هست اما به درستی خرج نمی‌شود. بنیان‌گذار «رادیو کوچه» در ادامه سخنانش گفت: «‌امروز در رسانه‌ها‌ی بزرگ وقتی یک آدم حرفه‌‌ای وارد می‌شود هم کار تلقی نمی‌شود، بلکه به چشم رقیب دیده می‌شود و مانع کارش می‌شوند.

از سوی دیگر همان‌طور که گفتم پول و بودجه‌ای هم که دارند درست خرج نمی‌شود. یکی از مدیران رسانه‌ها را می‌شناسم که از پارلمان بودجه گرفته در حالی که تازه دارد دوره‌ی روزنامه‌نگاری می‌بینید. ما رسانه‌هایی داریم که مدیر ارشدش وقتی با هم‌کاران حرف می‌زند تصور می‌کند احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران، برادر محمد خاتمی رییس جمهوری پیشین ایران است. روشن است تا زمانی که گروه تصمیم‌گیرنده این قدرت ناوارد است، کار حرفه‌ای ارایه نمی‌شود.»

سخن‌ران سپس ‌بار دیگر به «‌فارسی وان» اشاره کرد و گفت: «‌من به «فارسی وان» اشاره کردم ولی فراموش نکنیم که مبارزترین آدم‌ها هم دلشان می‌خواهد پیژامه تن کنند و روی کاناپه قهوه و چای خود را بنوشید و فیلم تفریحی ببینند. یکی از بحران‌هایی که رسانه‌های خارج از کشور با آن رو‌به‌رو هستند حالت صرف خبری آن‌ها است در حالی که انسان به تفریح هم نیاز دارد.»

سپس یکی دیگر از حاضران برابر میکروفن قرار گرفت و اظهار داشت: «‌با تعریفی که شما از رسانه دادید ما یکی دو رسانه بیش‌تر در خارج از کشور نداریم و بسیاری از بقیه آن‌ها در واقع رادیو‌های تصویری هستند. ما شاهدیم که کسانی که اصلاح‌طلب هستند در «‌صدای آمریکا» بیش‌تر از همه صحبت می‌کنند و کسانی که خواهان براندازی رژیم جمهوری‌اسلامی هستند در آن‌جا اجازه صحبت ندارند. این نشانه یک سیاست مشخص و یک‌طرفه است. رسانه‌های غیر‌دولتی هم وضعشان از نظر بودجه و امکانات مشخص است. رسانه‌های حزبی هم که می‌خواهند دشمن را برانداز و در واقع بی‌طرف نیستند. با این حساب دوباره می‌پرسم به نظر شما رسانه‌های واقعی برون مرزی کدام‌ها هستند؟»

هر کدام از گروه‌های آز‌د ایرانی در خارج از کشور یک رسانه است همان‌طور که در ایران هر فردی یک رسانه است به این ترتیب دیگر خبر را نمی‌توان مسدود کرد

اردوان روزبه در پاسخ به این پرسش با خنده گفت: «پاسخ شما همان حرفی است که خود شما زدید. من هم همانند شما فکر می‌کنم. ولی این را اضافه کنم که همه ما بر اساس تفکر خود وقتی برنامه‌ای را می‌بینیم و به دلمان می‌چسبد می‌توانیم بگوییم کار آن رسانه درست است.» آن‌گاه نوبت به آخرین نفر رسید و وی گفت: «‌شما صحبت خود را با دو خبر آغاز کردید و گفتید که وظیفه رسانه‌های برون مرزی این‌گونه است که این اخبار را منعکس کنند تا از خارج به داخل برود و مصرف داخلی پیدا کند. در عین حال از هم‌دلی و اعتماد نسبت به رسانه‌های برون‌مرزی گفتید. به نظر شما رسانه‌ها باید هم‌راه مردم باشند. از صدای آمریکا صحبت کردید ولی می‌دانید که سیاست آن توسط دولت تعیین می‌شود، همین‌طور بی‌بی‌سی. آیا به نظر شما برنامه‌های آن‌ها با انعکاس مبارزات مردم ایران هم‌خوانی دارد؟ به نظر من ندارد زیرا به اعتقاد من خواست دولت آمریکا با خواست مردم ایران در یک جهت نیست. این‌که صدای آمریکا در ایران شنونده زیاد دارد باعث تاسف من است.»

سخن‌ران پاسخ داد: «اگر من در هیت مدیره‌ی صدای آمریکا بودم کاری می‌کردم که برنامه‌ها هم به مزاق مردم خوش بیاید و هم نظر مسوولان سازمان را رعایت کنم. نظر من به نظر شما زیاد دور نیست، ولی باید دید راه‌حل چیست. ایرانیان خارج از کشور اگر تکثر‌گرایی را در بین خود و رسانه‌های خود رعایت کنند ما دیگر به صدای آمریکا و بی‌بی‌سی توجهی نمی‌کنیم و آن حرکت یک‌سویه و خاص از بین می‌رود. برخی رسانه‌های قوی وجود دارند که با پول دولتی ایجاد شده‌اند و‌لی به اجبار در خطر مردم حرکت می‌کنند.

از سوی دیگر فراموش نکنیم که هر کدام از گروه‌های آز‌د ایرانی در خارج از کشور یک رسانه است. همان‌طور که در ایران هر فردی یک رسانه است. به این ترتیب دیگر خبر را نمی‌توان مسدود کرد. امروزه هر کس یک دوربین دارد و عکسی را می‌گیرد که بیست دقیقه بعد روی اینترنت در معرض دید جهانیان است.»

اردوان روزبه آن‌گاه با بیان این جمله به سخنان خود پایان داد: «ما باید سعی کنیم بستر فنی لازم را ایجاد کنیم و بکوشیم هر کداممان با توجه به واقعیت ها یک رسانه باشیم، حالا در هر سطحی که هستیم. تا روزی که ما منتظر باشیم ببینیم صدای آمریکا چه می‌گوید، شرایط همین خواهد بود که هست.»

 
کلیدواژه ها: , ,

نظر شما چیست؟

image
image
image
image
image
image
image
image
image